گزارشهای اخیر نشان دادهاند که شرکت در رژیم فستینگ متناوب با محدودیت زمانی به مدت ۱۲ هفته، اثرات کاهش وزن را تا یک سال حفظ میکند. به گزارش مدیکو آنلاین، این رژیم شامل غذا خوردن در بازههای زمانی خاص و کاهش کالری دریافتی است. محققان همچنان به بررسی فواید آن برای سلامتی ادامه میدهند.
مطالعه اخیر، اثرات روشهای مختلف فستینگ متناوب را بر کاهش وزن در بلندمدت بررسی کرده است. این تحقیق، غذا خوردن در بازه ۸ ساعته را با زمانهای شروع متفاوت مورد ارزیابی قرار داده است.
نتایج امیدوارکننده؛ حفظ کاهش وزن در بلندمدت
نتایج نشان داد که تنها ۱۲ هفته محدودیت زمانی، به حفظ کاهش وزن در درازمدت کمک کرده است. با این حال، برخی شرکتکنندگان توده غیرچربی را نیز از دست دادند که نگرانیهایی را درباره خطرات سلامتی ایجاد کرده است.
اهمیت یافتن روشهای پایدار کاهش وزن
نویسندگان مطالعه تأکید کردهاند که حفظ وزن کاهشیافته پس از رژیم، کار دشواری است. بنابراین، کشف روشهایی که از کاهش وزن پایدار حمایت میکنند، بسیار حیاتی است. غذا خوردن با محدودیت زمانی، نوعی فستینگ متناوب محسوب میشود که در آن افراد میتوانند هرچه میخواهند بخورند، اما فقط در بازه زمانی کمتر از ۱۰ ساعت.
محققان قصد داشتند تأثیر درازمدت محدودیت زمانی را بر کاهش وزن بررسی کنند. آنها تحلیل ثانویهای روی ۹۹ شرکتکننده از یک کارآزمایی تصادفی انجام دادند که به مدت ۱۲ هفته ادامه یافت.
شرکتکنندگان به مدت ۱۲ هفته، یکی از چهار الگوی غذایی زیر را دنبال کردند:
۱. محدودیت زمانی زودهنگام: آنها در بازه ۸ ساعته قبل از ۱۰ صبح غذا میخوردند.
۲. محدودیت زمانی دیرهنگام: آنها در بازه ۸ ساعته بعد از ۱ بعدازظهر غذا میخوردند.
۳. محدودیت زمانی انتخابی: خود شرکتکنندگان بازه ۸ ساعته را انتخاب میکردند.
۴. پنجره غذایی معمول: آنها در زمانهای همیشگی خود غذا میخوردند.
همه شرکتکنندگان، آموزشهای لازم درباره الگوی غذایی مدیترانهای و فعالیت بدنی دریافت کردند.
پس از ۱۲ هفته، محققان به شرکتکنندگان نگفتند که الگوی غذایی را ادامه دهند یا متوقف کنند. آنها یک سال بعد پیگیری انجام دادند. در پایان یک سال، شرکتکنندگان گزارش دادند که آیا همچنان محدودیت زمانی را تمرین کردهاند یا خیر. محققان همچنین شاخص توده بدنی و توده چربی را ارزیابی کردند.
پایبندی بالای شرکتکنندگان به برنامه غذایی
اکثر شرکتکنندگان در گروههای محدودیت زمانی، به پارامترهای برنامه غذایی خود پایبند بودند.
نتایج پس از یک سال، مزایای محدودیت زمانی را تأیید کرد. گروههای زودهنگام و دیرهنگام، کاهش وزن بیشتری نسبت به گروه کنترل داشتند.
هر سه گروه محدودیت زمانی، دور کمر پایینتری را حفظ کردند. گروه دیرهنگام، کاهش بیشتری در دور کمر و باسن داشت، اما کاهش توده بدون چربی را نیز تجربه کرد. تجمیع هر سه گروه محدودیت زمانی، نتایج بهتری را نشان داد. این گروهها کاهش بیشتری در وزن، توده چربی و دور کمر داشتند، اما کاهش توده بدون چربی نیز در آنها مشاهده شد.
